Thessaloniki Virtual Marathon
Αρχική Ειδήσεις Καλεντάρι Αποτελέσματα Ενημέρωση Εικόνες Άρθρα Εξοπλισμός Forum Διαφήμιση
Trinews.gr NSCoaching My Athlete Energy Photos Energy Races Kasimis Training
Άρθρα
Saucony
Metron Group
Atromitos Ultra
X-treme Stores

22 Νοέ 17 ← πίσω

Ποτέ δεν είναι αργά φίλε μου

Μάριος Ηλιόπουλος

Κυριακή 12 Νοεμβριου 2017. 05.45 π.μ.

Το ξυπνητήρι χτύπησε στην ώρα του.. παραδόξως κοιμήθηκα αρκετά καλά χωρίς άγχος. Σηκώνομαι ήρεμος και ετοιμάζομαι.  Ένας γρήγορος καφές και ένα καλό πρωινό με δημητριακά και μέλι είναι απαραίτητα. Πρέπει να έχω δυνάμεις σήμερα... Όλα με περιμένουν στη θέση τους τακτοποιημένα. Τα είχα τριπλοτσεκάρει πριν κοιμηθώ. Η τσάντα μου, τα αθλητικά μου ρούχα, το ρολόι μου, τα τζελάκια μου, τα asics μου. Είμαι ήρεμος και  νηφάλιος. Πιο πολύ άγχος ειχα τις προηγούμενες μέρες παρά τώρα... Ήρθε λοιπόν η ώρα... όχι για κάποιο κυριακάτικο long αλλά για την μεγάλη πρόκληση που έχω βάλει στον εαυτό μου εδώ και μήνες... Να τρέξω για πρώτη φορά στην κλασική διαδρομή του Μαραθωνίου της Αθήνας.


Φεύγω σαν τον κλέφτη από το σπίτι. Μην ξυπνήσω τους υπόλοιπους. Κλείνω την πόρτα σιγά και χαμογελάω.. Σκέφτομαι τα παιδιά να κοιμούνται του κάλου καιρού από τη μια και που πάω και τι πάω να κάνω αξημέρωτα απο την άλλη. Τα φιλάω νοερά, κάνω τον σταυρό μου, σπάνια τον κάνω πλέον, και κατεβαίνω τις σκάλες γρήγορα. Το ραντεβού με τους άλλους από την ομάδα, τους Ymittos Runners, είναι στο Νομισματοκοπείο στις 06.45. Σε αυτό το ραντεβού δεν πρέπει με τίποτα να αργήσω. Φτάνω στην ώρα μου. Η Μεσογείων γεμάτη λεωφορεία να κινούνται  βιαστικά προς το Μαραθώνα. Τόση κίνηση και τόσα λεωφορεία αυτή την ώρα Κυριακή ξημερώματα μόνο μια μέρα το χρόνο θα μπορούσε να συμβαίνει. Την Κυριακή του πιο δύσκολου και ιστορικού Μαραθωνίου στον κόσμο. Του Αυθεντικού.  Ξεκινάμε... Στο λεωφορείο επικρατεί ευφορία. Όλοι φοράμε τα «καλά» μας , τα αθλητικά, εκτός απο τον οδηγό που φοράει γραβάτα. «Όλοι στο καθήκον» σκέφτομαι... Οι περισσότεροι εκεί μέσα έχουν ξανατρέξει στον Μαραθώνιο. Εγώ με κάποιους φίλους και μια κοπελιά πίσω δεξιά μου τρέχουμε πρώτη φορά. Αλλά και εμείς χαρούμενοι είμαστε. Έχουμε την αγωνία μας αλλά και την χαρά μας.  Ο γραβατωμένος οδηγός πάει πολύ γρήγορα στην αριστερή λωρίδα. Σκέφτομαι πως είναι κρίμα να πάω αδιάβαστος πριν καν τρέξω. Ο ήλιος έχει μόλις ανατείλει και χαρίζει στον ουρανό ένα μοναδικό πορτοκαλί χρώμα. Ακριβώς προς το σημείο που πηγαίνουμε. Λες και μας κάνει σινιάλο, μας δείχνει το σημάδι προς τα που είναι ο προορισμός μας, το σημείο αναφοράς που ξεκινάνε όλα.

Φτάνουμε πολύ γρηγορα στον Μαραθώνα και δεν προλαβαινω καν να δω καλα ολοκληρη τη διαδρομή που σε λιγη ώρα θα την κάνω αναποδα τρέχοντας. Καλύτερα.  Κατεβαινουμε απο το λεωφορείο. Γιορτη. Πανηγύρι. Χιλίαδες ανθρώπων μαζεμενοι στον ιστορικο αυτο τοπο. Ντυμενοι με ολα τα χρώματα που μπορεις να φανταστείς. Ολοι κατευθυνονταν προς το σημειο εκκινησης του αγώνα. Κατι σαν προσκύνημα σε τοπο ιερό... Βλεπω ολους αυτους και σκέφτομαι πόση ενέργεια και χρόνο εχουν καταναλώσει τους προηγουμενους μήνες κανοντας την προετοιμασία για τον μαραθώνιο. Στο σχολείο λέγανε οτι η ενέργεια δεν χάνεται απλα αλλαζει μορφή... και η ενεργεια αυτη οντως δεν χάθηκε... ξαναεμφανίζεται τουτο το πρωινο στα προσωπα όλων. Ειναι ενέργεια χαράς, άγχους και ανυπομονησίας.  


Η ωρα της εκκινησης φτάνει. Πρεπει να πάμε στις θέσεις μας για την εκκίνηση , στα μπλοκ μας. Εγω στο μπλοκ 9. Πισω μου το 10 και το 11. Χιλιαδες κοσμος. Ανταλλασω ευχές για εναν καλό αγώνα με τον Σπυρο και τον Αρη, τα παιδια απο την ομάδα που περπατησαμε απο το λεωφορειο ως εδω μαζί. Χαιρετάω και τον αδερφό μου το Θοδωρή που είναι ο 4ος μαραθωνιος του και ολη την προετοιμασία την καναμε μαζι. Σχεδον τρείς μηνες τώρα. Με εχει βοηθήσει παρα πολυ και φευγοντας μου λέει..  “Ειναι ο πρώτος σου... Απολαυσε τον. ”

Στέκομαι ορθιος και νευρικός αναμεσα σε εκατοντάδες αλλους διαφορετικους ανθρώπους ολων των ηλικιων που σήμερα ομως εχουμε μεταλλαχτεί ολοι σε κατι κοινό. Σε μαραθωνοδρόμους. Μου κάνει εντύπωση πως παρα πολλοι απο αυτούς είναι ξένοι. Τα περίεργα ονόματα τους τυπωμένα κατω απο το νουμερο τους. Οπως και το δικο μου. Ουτε ξέρω τι γλώσσα μιλάνε μερικοί. Ηρθαν απο μερη μακρινα να τρεξουν την μοναδική αυτή διαδρομη. Εγω, σκεφτηκα, επρεπε να περάσουν τοσα χρονια για να το κανω. Ποτέ δεν είναι αργα ομως... και αυτο το αργά πέρασε και ήρθε το τώρα και εφτασε η στιγμή για να το κανω! Φοβερό συναίσθημα αυτο. Να προσπαθήσεις να πετύχεις κατι που ολοι θεωρουν πολυ δύσκολο έως ακατόρθωτο αλλα εσυ εισαι εκεί για να το παλέψεις! Μάθημα ζωής ο μαραθώνιος... Αν δεν τον δοκιμάσεις δεν θα μαθεις ποτέ αν μπορεις να τα καταφέρεις και θα μεινεις για παντα με την απορία. Οπως για ολα τα πραγματα που φαντάζουν δύσκολα μεχρι να τα προσπαθήσεις. Να τα παλεψεις και ας χασεις..ή να κερδισεις...

Δίνεται επιτέλους η εκκίνηση.  Πατάω το ρολόι μου μολις περνάω την γραμμη. Ο αχωριστος συντροφός μου ολους αυτους τους μήνες. Μου μετράει τον χρονο, τους παλμους της καρδιάς και τις αποστάσεις που κανω στις προπονήσεις και στους αγώνες μου. Εχω κάνει περισσσοτερα απο 900 χιλιόμετρα απο την αρχή του χρονου. Μα παω καλα?  Ξανακάνω τον σταυρό μου. Δεύτερη φορά σημερα.  Είναι Κυριακή 12 Νοεμβρίου 2017, 09:28 το πρωι. Δεν θα ξεχάσω ποτε αυτή τη στιγμή οπως και τις ώρες που θα ακολουθήσουν. Αριστερά και δεξιά αγόρια και κορίτσια εθελοντές της διοργάνωσης μας εμψύχωνουν. Μουσική στο διαπασων. Συνωστισμός. Ενα πολυχρωμο ποταμι ανθρώπων ξεχύνεται μπροστά και ολοι προσπαθουμε να βρουμε μια θέση και εναν ρυθμό μεσα σ’ αυτό, ο καθένας συμφωνα με την εμπειρία και τον στόχο του. Στο μυαλο μου συνεχώς ο δικός μου στοχος. Να τρεξω ήρεμα και χωρίς βιασύνη, ώστε να εχω δυναμεις να φτάσω στο Καλλιμαρμαρο... Υγιής και σε καλή κατάσταση...  42 χιλιομετρα και 195 μετρα παρακάτω! Τα πρωτα χιλιόμετρα βγαίνουν ξεκουραστα και ήρεμα. Στριβουμε αρίστερά για τον Τύμβο. Τον κυκλώνουμε τρέχοντας. Ερχομαστε προσωπο με προσωπο με αυτους που τρεχουν πιο μπροστά απο μας και εχουν ηδη κανει τον γύρο. Και να ο Τυμβος στα δεξια μας. Είναι σαν να αποτείουμε φορο τιμής σε αυτους που βρίσκονται θαμμενοι εδω δινοντας τον δικο τους ιερό αγώνα πριν χιλιάδες χρόνια. Μοιαζει σαν να χορεύουμε εναν περίεργο πολυχρωμο χορό γύρω τους. Ωραιο ξεκίνημα σκέφτομαι. Ξαναμπαινουμε στον κεντρικό δρόμο. Οι κατοικοι της περιοχής μας εμψυχώνουν, μας χειροκροτούν. Σιγουρα κάθε χρόνο θα χαιρονται να βλεπουν ολο αυτο τον κοσμο να ερχεται απο παντου να τρέξει στα μερη τους. Εξω απο τις αυλές που παιζουν τα παιδιά τους. Καποιοι μας δίνουν κλαδιά ελιάς. Προλαβαίνω και παίρνω δύο τρία. Τα βάζω στην ζώνη που κουβαλάω τα τζελάκια μου με προσοχή μην μου πεσουν. Εχω τον λογο μου...

Νεα Μάκρη. Τα πρωτα δεκα χιλιόμετρα πέρασαν.  Ενα μικρό πανηγύρι στημενο εδω. Ο δρόμος στενεύει απο τον κοσμο που μας χειροκροτεί και μας φωναζει απο αριστερά και δεξια. Μουσικη στο τέρμα, παιδια μας απλωνουν τα χέρια να τα χαιρετίσουμε, χορευτικά συγκροτήματα χορευουν στο πέρασμα μας. Η πρωτη γνωστη μου. Η μανα του φιλου και κουμπαρου μου. Δίνουμε τα χέρια και μου λεει «Γεια σου Χρηστάρα! Μπράβο σου!» Τα επόμενα χιλιομετρα περνούν με μια μονο σκεψη στο μυαλο μου. Ποιός να ειναι αυτός ο Χρηστάρας ρε παιδια!!?

Αρχίζουν οι περίφημες ανηφόρες που κανουν αυτον τον αγωνα ιδιαίτερο και δύσκολο. Για τα επόμενα 18 χιλιομετρα. Μπορεί να φαντάζουν και να ειναι οντως δύσκολες αλλα με υπομονη και κουράγιο βγαίνουν. Στις ανηφόρες συνειδητοποιείς ξανά το πληθος του κοσμου που τρέχει μαζί σου. Μπροστά και πισω σου οσο βλέπει το ματι δρομο υπαρχουν ανθρωποι που τρέχουν. Υπαρχουν και καποιοι που εχουν σταματήσει να τρέχουν και περπατανε. Παιρνουν ανάσες για κάποια μέτρα και ξεκινάνε παλι. Οι λιγοστές κατηφόρες μπροστα μου οπως αυτή της Ραφήνας όαση. Και εκει ομως πρέπει να κρατηθώ, να μην παρασυρθώ, να προσεχω μην πονέσω τα γόνατα μου. Σχεδον σε ολες τις διασταυρώσεις υπαρχει κοσμος που χειροκροτεί και φωνάζει. Οι πιο πολλοι ειναι γονείς που εχουν φερει τα παιδια τους να μας δουν. Και αυτα μας απλώνουν τα χερια να χαιρετηθουμε. Σε πολλα σημεια υπαρχουν dj που παιζουν μουσική. Ολα αυτά σου δινουν δυναμη να συνεχίσεις. Μεχρι και μαζορέτες βλέπω που χορευουν ρυθμικά στο περασμα μου. Μα ποιος ειμαι αναρωτιέμαι? Ο Αντετοκούμπο ή ο.... Χρηστάρας? Εχω πλεον περάσει τη μεση της διαδρομής. Τρέχω ηδη παραπανω απο δυο ώρες. Ειμαι σε αρκετα καλη κατάσταση. Καπου πιο κατω απο το Πικέρμι συμβαινει το απιστευτο. Ενα νεαρο ζευγάρι ξένων εχουν σταματησει στην ακρη του δρομου σε μια σκιά και ταίζουν το μωρό τους με το μπιμπερό. Εχουν το καροτσι του μωρου μαζι. Η μάνα ταίζει το μωρο και ο πατέρας στέκεται διπλα τους προστατευτικά και ξαποσταινει. Μεγαλείο ψυχής, κουράγιου και τρέλας σε μια εικονα δευτερολέπτων που σου μενει για παντα στο μυαλο. Συνεχίζω χαρουμενος που συμμετέχω σε ολο αυτο. Διασχίζω πλεον την Παλλήνη. Κοσμος πολυς. Μερικοι πινουν τον φραπέ τους στα καφενεια και μας ριχνουν και καμμια κλεφτή ματιά βαριεστημενα.  Δεν πανε καλα ολοι ετουτοι θα σκεφτονται... Πλησιαζω το 30ο χιλιομετρο μαζι με ολους τους αλλους που εχουν καταφερει να φτασουν ως εδω.  Και ειναι πολλοι. Τα σχεδον 2/3 της διαδρομής εχουν περάσει στην ιστορια. Λίγο έμεινε σκεφτομαι. Αλλα δεν ειναι ετσι. Οταν ομως εχεις στην πλατη σου σχεδον 3 ωρες τρεξιμο τιποτα δεν ειναι εύκολο. Καλα λενε οτι ο μαραθώνιος ξεκιναει στο 30. Εχω αρχισει και μπαινω στην Αθήνα πλεον. Ψαχνω για γνωστους, φιλους, για την οικογένεια μου. Ξερω περιπου που με περιμενουν. Στο σημειο που περιμεναμε ολοι μαζι περισυ τον αδερφο μου. Νατοι! Τους βλέπω! Το Κατερινακι φωνάζει «μπαμπα, μπαμπα σε αγαπαω» ετοιμη να κλαψει. Στο προσωπο της ζωγραφισμένη η αγωνία να με δει. Την πρωτη φορα πριν μήνες που της ειπα οτι θα τρέξω νομιζε οτι θα τρεξω στον Αμαζόνιο! Ο Γιαννης, ο μεγαλος μου γιός απο την αγωνία του μου φωνάζει «φύγε, φύγε» λες και αν καθυστερήσω μερικά δευτερόλεπτα θα τερματίσω δεύτερος. Σταματάω, τους φιλάω και τους δίνω τα κλαδια ελιας που κουβαλαγα εδω και ωρες για αυτους. Χαιρετάω και τους υπολοιπους και φευγω. Πηρα πολυ δύναμη εκείνη τη στιγμή.  

Γεφυρα του Σταυρού. Ανηφόρα μαρτύριο. Γολγοθάς. Μαλλον δεν ειναι τυχαιο το ονομα σκεφτομαι... Αυτος που το εβγαλε μαλλον ειχε περασει τρεχοντας. Το κερασάκι στην τουρτα αυτου του δύσκολου αγώνα. Η κουραση στα ποδια μου τωρα αρχιζει και εμφανιζεται πιο έντονα και εχω να βγαλω ακομα 12 χιλιομετρα. Τα πιο επιπονα και μαρτυρικά και ας εχω αφήσει τις ανηφορες πισω μου οριστικά. Παρολα αυτά χαμογελάω και χαιρετάω τον κοσμο. Επιτέλους κατηφόρα. Τρώω την ΕΡΤ και την πλατεία της Αγίας Παρασκευής με το κουτάλι. Οι φιλοι απο την ομάδα, εχουν στήσει καρτέρι στο Νομισματοκοπείο. Πανηγύρι και εκει. Με εμψυχώνουν, τραβανε φωτογραφίες, φωνάζουν, χειροκροτουν. Λιγο πιο κατω η αδερφή μου. Με βλέπει σε καλη κατάσταση και με εμψυχώνει και αυτη. Ξεχναω τους πονους στις γαμπες, σκύβω το κεφάλι και προχωράω. Τα τύμπανα στην γέφυρα της Κατεχάκη δίνουν το ρυθμο. Δύσκολο να τον ακολουθήσεις αλλα ολη αυτή η ατμοσφαιρα λειτουργεί σαν τονωτική ενεση που σε δυναμώνει. Αψογη διοργάνωση σκεφτομαι. Σε ολη τη διαδρομη δεν εχει λειψει τιποτα. Καταπίνω το τελευταίο τζελάκι που μου εχει απομεινει και συνεχίζω. Η ταμπέλα έξω απο το Μεγαρο Μουσικής γραφει 40. Την εχω κοιτάξει αμέτρητες φορές αυτή τη ταμπέλα πηγαινοντας στην δουλεια. Και καθε φορά αναρωτιώμουν αν θα τα καταφέρω να φτασω ως εκει. Ειχα βάλει στοιχημα με τον εαυτό μου οτι θα την φτασω και θα την περασω. Την έφτασα λοιπον και την περασα. Τα ποδια μου πλέον δεν με κρατάνε. Οι περισσοτεροι δρομείς περπατανε. Μηπως πρεπει να κανω το ιδιο? Φοβάμαι να σταματήσω μήπως και δεν μπορέσω να ξεκινησω και παλι. Σφίγγω τα δοντια και συνεχίζω. Λίγο έμεινε. Στριβω στην Ηρώδου του Αττικου με λαχτάρα να δώ το στάδιο. Μια φίλη απο την ομάδα μου φωνάζει «μπραβο συνέχισε!». Με κάνει και νιώθω ωραία που εφτασα ώς εδω. Ο κοσμος στριμώχνεται ασφυκτικά στα πεζοδρόμια να δει τους μαραθωνοδρόμους. Ειμαι και εγω ενας απο αυτούς σκέφτομαι. Μέχρι και πανω σε σκαλωσίες εχουν σκαρφαλωσει κάποιοι. Πλεον δεν σκεφτομαι τιποτα, δεν νιώθω κανεναν πονο.

Μπαίνω στο Σταδιο. Δεν ακούω τίποτα. Τρέχω τα τελευταία μετρα με οση δύναμη μου εχει απομεινει. Σηκώνω τα χερια ψηλά και περνάω την γραμμη του τερματισμου! Απίστευτο! Τα κατάφερα! Αισθανομαι πολυ κουρασμένος ,ζαλισμένος αλλα και μια τεραστια χαρά που εφτασα μεχρι το τέλος. Μοναδική στιγμή που δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Συνεχίζω προς την έξοδο να παρω το μεταλλιο μου. Μου το φοραει μια κοπελα και μου λεει συγχαρητήρια. Σχεδόν παραπατάω για να βγω απο το σταδιο τρωγοντας την μπανάνα του τερματισμου. Πολλοι δρομεις εχουν ξαπλωσει κατω αποκαμωμένοι. Αλλοι ειναι σκεπασμένοι με κουβέρτες απο αλουμινοχαρτο για να ζεσταθουν. Συνεχίζω. Πρεπει να βρω το φορτηγό με τα ρουχα μου, τον αδερφό μου αν τερματισε καλα, ισως καποιον αλλον απο την ομάδα... Βρισκω τον αδερφό μου. Ανακουφιζεται που με βλεπει οπως και εγω. Αγκαλιαζόμαστε περήφανοι και οι δύο. Ο ένας για τον αλλο αλλα και για τον εαυτο μας. Ειναι μεγάλη η χαρά μας αλλά και η κουραση μας. Δεν λεμε πολλα. Τα υπολοιπα θα τα πουμε καποια αλλη στιγμη που θα ειμαστε ξεκουραστοι. Και έχουμε πολλα να πουμε. Βγαζουμε μερικές φωτογραφίες για την ιστορια. Αλλαζουμε ρουχα. Βγάζω τη φανέλα της ομάδας και φοράω την μπλουζα του μαραθωνίου που ειχα αγοράσει. Τωρα δικαιουμαι να την φοράω σκεφτομαι. Στις προπονήσεις και στους αγώνες αρκετα συχνά εβλεπα δρομεις να φορουν αυτή τη μπλουζα και τους θαυμαζα. Τωρα ισως καποιοι αλλοι θαυμαζουν εμενα.  

Στο μετρό στην επιστροφή κοιτάζω τον κοσμο στα μάτια σαν να περιμένω ενα μπραβο, ενα νευμα θαυμασμου. Υπαρχουν και καποιοι που φορανε την μπλουζα του μαραθωνίου ή εχουν την τσαντα της διοργάνωσης κρεμασμενη στην πλατη τους. Κοιταζόμαστε με νοημα.

Φτανω στο σπιτι. Εχουν περασει 11 γεματες ώρες απο την ώρα που εφυγα. Αυτη τη φορα παιρνω το ασανσερ. Αρκετα γενναιοι το παιξαμε σημερα σκεφτομαι. Τα παιδια πεταγονται σαν ελατηρια στο ανοιγμα της πόρτας. Τρεχουν και με αγκαλιαζουν. Παιρνουν το μεταλλιο μου και το φορανε στο λαιμο τους. Ο αγώνας και η μερα μου τελειωνει οπως ακριβώς ήθελα. Με χαρά.

Απο εκεινη την μερα μεχρι και σημερα πιάνω τον εαυτο μου να χαμογελαω πιο συχνα. Και θα χαμογελάω πιο συχνά απο εδω και περα. Γιατι θα συνεχισω να τρεχω.

Γιατι το τρέξιμο ειναι κατι που καταφέρνεις μόνος σου. Μόνος με τα πόδια σου και αρκετό απο το κουραγιο που εχεις μέσα σου....

 

Ενας – πλέον – μαραθωνοδρομος

Bib 13378

Σου άρεσε αυτό το άρθρο; Μοιράσου το με τους φίλους σου!

Κάντε "like" στη σελίδα μας στο facebook για όλα τα τελευταία Running News!

...διάβασε επίσης
Η κολύμβηση ή το τρέξιμο καίει περισσότερες θερμίδες; Τι να διαλέξω; Ορθοσωμική Γυμναστική

Runster
Σχόλια αναγνωστών
...διάβασε επίσης
12 συνηθισμένα λάθη που κάνουμε στο τρέξιμο τον χειμώνα Στην εντατική ο ερασιτεχνικός ατομικός αθλητισμός και στην Κύπρο
4 βασικές ασκήσεις για να βελτιώσεις την τεχνική σου στο τρέξιμο Κυκλικό πρόγραμμα με λάστιχα για ολο το σώμα
FitnessPulse

Runster

FitnessPulse.gr

Πρέπει να διαβάσετε
10 Νοέ 20
Τρέχουμε Virtual Marathon σε οποιεσδήποτε συνθήκες! Διέσχισε τη δική σου γραμμή εκκίνησης
Οι adidas Runners αποδεικνύουν για μια ακόμα φορά, ότι τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει. Ένα community που βρίσκεται πάντα σε ετοιμότητα, που ζει για τη στιγμή που θα βρεθεί στους δρόμους για να τρέξει.
16 Οκτ 20
Βελτίωσε την απόδοσή σου με αυτές τις συμβουλές για τη διατροφή σου
 Ανεξάρτητα με το επίπεδο ή το τι τύπος δρομέα είσαι, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να προσπαθείς να βελτιωθείς, και το να προπονείσαι πιο σκληρά και πιο έξυπνα είναι ο καλύτερος τρόπος για να το κάνεις.
14 Οκτ 20
Το νέο adidas Adizero Adios Pro θα δώσει φτερά στα πόδια σου από το πρώτο ως το τελευταίο χιλιόμετρο
Επιμέλεια: Γρηγόρης Σκουλαρίκης
Το νέο μοντέλο adidas Adizero Adios Pro βγήκε στην αγορά πριν λίγες μέρες και έγινε ανάρπαστο σε σημείο εξαντλήσεως από την ιστοσελίδα της www.adidas.gr και όχι άδικα.
09 Οκτ 20
Οι adidas Runners Athens δοκίμασαν το νέο adidas Supernova και μοιράζονται την εμπειρία τους!
Τα μέλη των adidas Runners Athens, της μεγαλύτερης δρομικής κοινότητας της Αθήνας, είχαν την αποκλειστική ευκαιρία να δοκιμάσουν το νέο adidas Supernova στις προπονήσεις τους και να μοιραστούν την εμπειρία τους.
08 Οκτ 20
Δοκιμάσαμε τα νέα Reebok Forever Floatride Energy 2
Επιμέλεια: Γιώργος Σπύρος
Όταν έπιασα με τα χέρια μου το νέο μοντέλο της Reebok, τα Forever Floatride Energy 2, το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό ήταν «ωχ και αυτά ψήλωσαν!».

©2005-2020 RunningNews.gr: Τα πάντα για το τρέξιμο, το δρομέα και τους αγώνες δρόμου. Ενημέρωση, Αρθρογραφία, Φωτογραφίες, Βίντεο, Φόρουμ - Όροι Χρήσης
Επικοινωνήστε μαζί μας για οτιδήποτε επιθυμείτε στο info [at] runningnews [dot] gr - Αν επιθυμείτε να διαφημιστείτε στο RunningNews.gr δείτε εδω

SportsWeb.gr Network: RunningNews.gr - trinews.gr - Runster.gr - Energy Races - duathlon.gr - Nutrition News - Fitness Pulse