Δεν είναι εύκολο να αποφασίσει κάποιος όταν θέλει να περιγράψει τι εζησε σ αυτό τον αγώνα αν θα πρέπει να συμπεριλάβει και την εμπειρία που λέγεται Παρίσι.
Εγω θα μείνω όμως αποκλειστικά σε όσα αφορούν αυτό το μαραθώνιο που ήταν για μένα ο 14ος.
Κατ αρχήν η έκθεση του μαραθωνίου που βρισκόταν λίγο μακριά με κουρασε λίγο αφού πήγα απευθείας απ το αεροδρόμιο.Τι άλλο να έκανα έξω χιονιζε ! Τεράστιος χώρος άψογα οργανωμενος. Με το που πήρα το νούμερο μου σημείωσαν το μέγεθος της μπλούζας αλλά μπλούζα πουθενά. Αντί αυτού πήρα ένα όμορφο μικρό σακιδιάκι πλάτης ότι πρέπει για trail βόλτες και μάλιστα έδωσαν και στο γιο μου που με συνόδευε αλλά δεν έτρεχε.
Εννοείται τοίχος για φωτογραφία και τα ονόματα των.συμμετεχοντων που φέτος πρέπει να ήταν και αριθμός ρεκόρ 57.000 και μετά άρχιζε μια εντυπωσιακή παρουσία του μεγάλου χορηγού και των υπολοίπων μεγάλων παικτών. Εκεί υπήρχε και μια ωραία στημένη πιστα τεχνικού trail με διάφορες επιφάνειες και εμπόδια για δοκιμή μάλλον παπουτσιών αν και δεν είδα να δοκιμάζει κάνεις. Μετά ακολουθούσαν πάμπολλες μικρότερες εταιρεις με όλων των ειδών τα καλούδια του δρομέα και εντυπωσιακές κάλτσες! Θα ήθελα να μείνω παραπάνω αλλά δεν με έπαιρνε ο χρόνος έσερνα και μια βαλίτσα άλλωστε.
Να σημειώσω ότι την Παρασκευή ο καιρός ήταν κυριολεκτικά χάλια σαν αυτό που είχαμε στον ημιμαραθωνιο της Αθήνας.
Ευτυχώς η μέρα του αγώνα ξημέρωσε με πολύ καθαρό καιρό αν και το κρύο ήταν αισθητό αλλά και ο παγωμένος αγώνας είχε κόψει.
Το ζέσταμα που έγινε στο δρόμο προς την εκκίνηση στα Ηλισια Πεδία δεν με ζέστανε και πολύ αλλά είχα φροντίσει να φοράω και αντιανεμικό και μακριά μπλούζα από πάνω που θα την άφηνα στην εκκίνηση όπου υπήρχε ειδικός κάδος και τα ρούχα προωθούνται εκεί που πρέπει. Εντυπωσιακό σκηνικό με την αψίδα του θριάμβου φωτισμενη απ τον πρωινό ήλιο στην πλάτη μας και τους χιλιάδες δρομείς σε τρομερή τάξη. Τουαλέτες της τελευταίας στιγμής στα μπλοκ και απόλυτη τήρηση του προγράμματος. Στην εκκίνηση πάνω στο μπαλόνι αναρτημενη η σημαία της Ουκρανίας. Υπέροχος παρουσιαστής ετοίμαζε ψυχολογικά τους δρομείς του κάθε μπλοκ και έδινε οδηγίες και τέλος έδινε ρυθμό για επιταχυνομενο παλαμάκι!
Ξεκινώντας δεν μπορούσα να συγκρατησω τη συγκίνηση μου ! Τα Ηλισια Πεδία στα πόδια μου! Με αρκετά τραχύ καλντεριμι και ελαφριά κατηφόρα. Μα τι πόλη Θεέ μου !
Όπου περνούσαμε κοίταζα τα κτήρια και τα αξιοθέατα σαν χάνος! Αυτή η υπέροχη αυτού του μαραθωνίου στο σκηνικό δεν λέγεται!
Το κοινό ήταν σε πολλά σημεία αλλα εγώ δεν είχα μάτια γι αυτό! Μόνο κάτι πυροσβέστες πάνω στο όχημα τους μου τράβηξε την προσοχή. Εννοείται ότι υπήρχαν πολλές μπάντες και μάλιστα κάποιες πολύ διαφορετικές με πνευστά και υπέροχες μελωδίες. Αφού περάσαμε τα πρώτα περίπου 12χιλιόμετρα στην πόλη φυσικά χωρίς να το καταλαβω ήρθε η ώρα για το υπέροχο πάρκο Vincinnes. Εκτός από δασος εκεί περάσαμε μπροστά από ένα κάστρο και ένα εντυπωσιακό ιππόδρομο και μια μαγική λίμνη! Κι αυτό για πάνω από 4 χιλιόμετρα. Μπαίνοντας πάλι στο αστικό τοπίο είχαν επίτηδες οι διοργανωτές αφήσει σ ένα σημείο να στενεύει αρκετά ο δρόμος με τους θεατές να σε εμψυχώνουν περίπου όπως στο Tour de France. Μεγάλες δόξες!
Δεν άργησε να φανει και ο Σηκουανας και φυσικά μας έστριψαν ακριβώς πάνω στην δεξιά όχθη του την οποία διατρεξαμε και αυτά τα χιλιόμετρα ήταν πάλι τόσο απολαυστικά που έκαναν εύκολη τη δουλειά. Εδώ μπήκαμε και στα τούνελ της οχθης με το μεγαλύτερο , εκεί που έχασε τη ζωή της η πριγκίπισσα Νταϊάνα να έχει και την πιο δυνατή στιγμή με δυνατή απόκοσμη μουσική και φωτορυθμικά.
Στο 30ο χιλιόμετρο ήρθε και η ώρα του πύργου του Άιφελ στη αριστερή μας μεριά !
Τα είχα ξεχάσει όλα! Ποτέ το 30ο χιλιόμετρο δεν ήταν τόσο εύκολο! Τα επόμενα 5 χιλιόμετρα πρέπει να ήταν για όλους τα πιο ζόρικα. Δεν υπήρχε κάτι να σε συνεπάρει αν και ο κόσμος ήταν καλός σύμμαχος . Άρχισα να περνάω πια πολλούς δρομείς , μάλλον μου βγήκε πάλι το duracel. αν και είχα κόψει κι εγω ρυθμό. Απ το 36ο χιλιόμετρο περίπου μπήκαμε στο δεύτερο μεγάλο πάρκο του Παρισιού στο δάσος της Βoulognes δίπλα στο Ρολαν Γκαρος. Ευχάριστη αλλαγή για τα τελευταία αυτά χιλιόμετρα. Έφτιαξαν μάλιστα ένα μικρό κύκλο στη διαδρομή για να περάσουμε μπροστά στο υπέροχο μοντέρνο μουσείο του Louis Vuitton. Mετα είχαμε μόλις 1500 μέτρα μέχρι τον τερματισμό. Πρέπει να επιταχυνα χωρίς να το καταλάβω αν και οι τετρακεφαλοι είχαν από ώρα αρχίσει να γκρινιάζουν . Έβγαλα.οπως πάντα στους αγώνες μου στο εξωτερικό την ελληνική σημαια πιάνοντας της ευτυχώς σωστά και απόλαυσα έναν συγκινητικό τερματισμό με πολύ κόσμο να φτιάχνει μια καταπληκτική ατμόσφαιρα. Φωτογραφία τερματισμού και να το το μπλουζάκι! Το παίρνει όπως και στο τριαθλο.μονο οποίος τερματίσει! Μετά όλα πάλι σε τάξη νερά μπανάνες πλούσια σνακς και μεταλλιαρα! Και όσο περπατούσε πάλι έφτανες στην ωραιότερη και πιο ένδοξη πύλη αυτής της πόλης, και αυτού του αγώνα, του ωραιότερου μαραθωνίου που έχω τρέξει!
Ζήνια Σανούδου
