* φωτογραφία : Αμαλία Καπούλα, από το 2:56:50 στον Μαραθώνιο Πράγας
Είτε κερδίζουμε, είτε χάνουμε, εμείς το κέφι μας κάνουμε!
Πάντα να ξαναρχίζεις, είτε είσαι στο δέκα είτε είσαι στο μηδέν, στον αθλητισμό και στη ζωή.
Επιμέλεια: Στέφανος Αντωνάκης.
Το παρόν αφιερώνεται σε όλους εκείνους που, μες στο παράλογο της ζωής, διατηρούν την ανθρωπιά και το χιούμορ τους. Και που παρά τις περίεργες εποχές που διανύουμε, δεν σταματούν να αναζητούν την ομορφιά μες στο θόρυβο και το χάος. Ξεχωριστά δε, αφιερώνεται στον Χιώτη καπετάνιο μας, τον μεγάλο Χριστόφορο Μερούση (4 φορές νικητής του ΑΜΑ).
Με αφορμή την πρόσφατη αγωνιστική επικαιρότητα, θα θελα να καταθέσω εδώ μερικά σχόλια για κάποιους πολύ αγαπημένους μου αθλητές – πάντοτε ειλικρινά, καλοπροαίρετα και μέσα από την καρδιά μου, αρχής γενομένης με τη Ματίνα Νούλα, τη Ράμπο από το Καρπενήσι. Στις αρχές του μήνα (03/05) η Ματίνα αγωνίστηκε στον Διεθνή Μαραθώνιο Πράγας, επιτυγχάνοντας μια άριστη επίδοση (2:41’45’’), που τη φέρνει μάλιστα πρώτη (μέχρι τώρα) στη λίστα με τις ταχύτερες Ελληνίδες Μαραθωνοδρόμους για το 2026. Πολύ μεγάλο επίτευγμα, και πανάξια αυτή η άτυπη πρωτιά, δηλωτική της εξαιρετικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η αθλήτρια του Ηρακλή Θεσσαλονίκης και του κου Ιάσωνα Ιωαννίδη. Παρατηρώντας ωστόσο τις λεπτομέρειες της κούρσας της Ματίνας, θα διαπιστώσουμε ότι κάτι δεν πήγε καλά, στερώντας της τελικά μια ακόμη καλύτερη επίδοση. Με πρώτο / δεύτερο μισό σε 1:17’16’’ / 1:24’29’’ αντίστοιχα, βλέπουμε ότι στο δεύτερο κομμάτι του αγώνα έχασε 7’13’’ – πολύ μεγάλη διαφορά για αυτό το επίπεδο.
Ματίνα, «μιλάω ψιθυριστά για να μην ακούει τα λόγια μας η θλίψη». Ο Κωστής Παλαμάς το είχε περιγράψει ακριβώς: «εσύ είσαι ο γκρεμιστής, εσύ είσαι κι ο κτίστης». Αν κατανοήσουμε την προέλευση του προβλήματος, θα ρθει αυτόματα κι η λύση του, καθώς η απάντηση ποτέ δεν είναι αποκομμένη από το ίδιο το πρόβλημα. Και τα προβλήματα στην Πράγα ήταν όντως πολλά – δύσκολη διαδρομή, υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες, ενώ «χάθηκαν» τα ισοτονικά σου από τους σταθμούς. Το σημαντικότερο όμως (θα μου επιτρέψεις) – ρίσκαρες πολύ στην αρχή. Με 1:17’26’’ πέρασμα ημιμαραθωνίου, έδειχνες να κυνηγάς μια επίδοση της τάξης του 2:35’00’’. Επέτρεψε μου να πω ότι αν έδειχνες μεγαλύτερη αυτοσυγκράτηση αρχικά (λχ με 1:18’30’’ στο πρώτο μισό) θα μπορούσες να κάνεις ένα 2:36’00’’ (συν/πλην 1’00’’). Θεωρώ ότι κυνηγούσες το Πανελλήνιο ρεκόρ της μεγάλης Μαρίας Πολύζου (2:33’40’’), και απλώς δεν ήταν η μέρα σου…
Μην παρεξηγηθώ εδώ – εννοείται ότι χωρίς ρίσκο δεν έρχονται οι μεγάλες επιδόσεις, και ο πρωταθλητισμός «παίζεται» πολλές φορές στην κόψη. Αυτή τη φορά απλώς δεν σου βγήκε. Θεωρώ δε ότι ήταν μακράν ο πιο δύσκολος σου αγώνας, ειδικά μετά το 30ο χιλιόμετρο. Δεν πειράζει – το ότι ακόμη κι έτσι το κυνήγησες μέχρι τέλους, λέει πολλά. Διαθέτεις την ψυχή, το βάθος του χαρακτήρα και την αθλητική ποιότητα που θα σου επιτρέψουν να ανέβεις ξανά εκεί που πραγματικά αξίζεις. Καλύτερα ωστόσο να μετανιώνουμε για κάτι που τολμήσαμε, παρά για κάτι που δεν κάναμε, έτσι δεν είναι; Ματίνα, δεν υπάρχει αθλητής (οποιουδήποτε επιπέδου) που δεν είχε μια (ή πολύ περισσότερες!) «κακές μέρες» στη διαδρομή του. Αυτό που κάνει τελικά τη διαφορά, είναι το πώς κεφαλαιοποιεί ο καθένας μας μια τέτοια κακή μέρα. Θα επιτρέψεις να γίνει βαρίδι που θα σου φρενάρει τη συνέχεια, ή θα την αξιοποιήσεις ως πηγή βαθιάς κι ουσιαστικής ανατροφοδότησης; Δεδομένου του χαρακτήρα σου, είμαι σίγουρος ότι η πρώτη περίπτωση δεν τίθεται καν ως επιλογή!! Μια επισήμανση εδώ – σκόπιμα δεν χρησιμοποιώ τη λέξη «αποτυχία», καθώς στον αθλητισμό δεν υπάρχουν τέτοιες, αλλά μιλάω για «κακές μέρες». Είπαμε – είτε νικάμε είτε μαθαίνουμε. Και μια «αποτυχία» (μόνο εντός εισαγωγικών η λέξη) δεν είναι ποτέ το τέλος της πορείας, αλλά κομμάτι της διαδικασίας προς τη μάθηση και την εξέλιξη. Έτσι χτίζεται ο χαρακτήρας κι η ψυχική ανθεκτικότητα. Μια να πέφτουμε, δυο να σηκωνόμαστε. Αν δεν καώ εγώ, κι αν δεν καείς εσύ, πώς θα βγει η λάμψη;!
Ματίνα, όλα τα παραπάνω είναι εντελώς καλοπροαίρετα, και πάντα μέσα από την καρδιά μου. Εύχομαι να σε βοηθήσουν για τη συνέχεια – όπως και όλους τους δρομείς εκεί έξω, που ένιωσαν κάποτε απογοητευμένοι από έναν αγώνα που «δεν πήγε…». Μου το χαν πει κι εμένα κάποτε, το μεταφέρω με τη σειρά μου παρακάτω. Όταν κερδίζεις μη νιώθεις Θεός, κι όταν χάνεις, μη νιώθεις απογοήτευση. Είπαμε – είτε κερδίζουμε είτε χάνουμε, εμείς το κέφι μας κάνουμε! Πολλά πολλά συγχαρητήρια για την τεράστια προσπάθειά σου. Τις ευχές και την αγάπη μου στον προπονητή σου κο Ιάσωνα Ιωαννίδη. Να σηκώνει το τηλέφωνο για να μαθαίνω νέα σου!
Στην Πράγα αγωνίστηκε και η «πεισματάρα» Αμαλία Καπούλα. Έκανε μεγάλη εμφάνιση, σημείωσε ατομικό ρεκόρ (2:56’50’’), και με το νεαρό της ηλικίας της (γεν. 2003) δείχνει ότι έχει όλο το μέλλον μπροστά της. Αμαλία, η σκέψη πρέπει πάντα να προηγείται της πράξης, και είναι η σκέψη που ανοίγει τα αυλάκια απ’ όπου θα περάσει το νερό της επιτυχίας. Ικανός αθλητής είναι εκείνος που έχει βαθιά αίσθηση κι αντίληψη των καταστάσεων, και επιδεικνύει υπομονή κι αυτοσυγκράτηση. Κυνήγησε τα όνειρά σου, δούλεψε σκληρά και τα καλύτερα έρχονται. Εύγε για την αρχοντική σου εμφάνιση!
Την ίδια μέρα, διεξήχθη στην Πράγα το Πανυρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μαραθωνίου Δρόμου Αστυνομικών, όπου οι αθλητές της ελληνικής αποστολής πραγματοποίησαν πολύ καλές εμφανίσεις. Ο Κώστας Θεοδώρου ήταν πολύ εντυπωσιακός, και με το νεαρό της ηλικίας του, δείχνει ότι το μέλλον του ανήκει. Σταθερή αξία ο έμπειρος και φιλότιμος Μιχάλης Ρουμάνος, τρέχει σταθερά σε πολύ υψηλό επίπεδο εδώ και δέκα χρόνια. Ο πολιτογραφημένος Ηρακλειώτης πλέον Ανδρέας Ντάμκας, επιμελής και αξιέπαινος, αγωνίστηκε στο Ρότερνταμ (12/04/2026), και στην Πράγα ήταν κατά 10’00’’ ταχύτερος, δείχνοντας ότι ξεπερνά τον τραυματισμό του και επανέρχεται σε υψηλό επίπεδο. Άτυχος ήταν ο Χρήστος Βότσος με τη χρυσή καρδιά – Χρήστο, οι αγώνες δεν τελειώνουν, θα δικαιωθείς σύντομα. Το 2:29’00’’ σε περιμένει! Αισθητή (αλλά απόλυτα δικαιολογημένη) ήταν η απουσία των Κώστα Αντωνόπουλου και Παναγιώτη Μπουρίκα. Ο Χριστόφορος Μερούσης μου είπε να σας στείλω τις ευχές του! Έχετε όλοι την αγάπη μου.
Στη Ρόδο (26/04) αγωνίστηκε η έμπειρη και διαχρονική Ράνια Ρεμπούλη, επιτυγχάνοντας ένα εξαιρετικό 2:55’02’’ (πρώτη νικήτρια). Η αθλήτρια από την όμορφη Λέρο έδειξε για άλλη μια φορά ότι τα βαθιά ποτάμια δεν βουίζουν. Συνεχίζει να «γράφει» επιτυχίες στο εντυπωσιακό βιογραφικό της (ανάμεσα στα άλλα, εκπροσώπησε πανάξια τη χώρα μας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016) και να απολαμβάνει την ομορφιά του αθλητισμού, αντλώντας δύναμη και από την πανέμορφη κορούλα της. Ράνια, έχεις όλο το σεβασμό και την αγάπη μου!
Ο Μαραθώνιος της Βοστώνης είναι μια διοργάνωση που προκαλεί δέος στους απανταχού δρομείς. Ιστορική διοργάνωση (πραγματοποιείται ανελλιπώς από το 1897, με διακοπή μόλις ενός έτους), υψηλή δυσκολία, πολλαπλοί συμβολισμοί, μεγάλο «ειδικό βάρος». Εκεί λοιπόν βρέθηκε φέτος (20/04) η Κατερίνα Ασημακοπούλου, επιτυγχάνοντας ένα πολύ καλό 3:04’14’’. Κατερίνα, πολλά μπορείς να μάθεις αν εμβαθύνεις στο (εντός εισαγωγικών μόνο) ασήμαντο. Αγάπησε τον αθλητικό εαυτό σου, και θα ναι το ξεκίνημα ενός ισόβιου ειδυλλίου. Ο αθλητής δεν είναι μηχανή – είναι ψυχή, κι εσύ διαθέτεις αγνή και άφθονη, κι αυτή θα σε φτάσει εκεί που (νομίζεις ότι) δεν μπορείς! Ευχές, σεβασμός κι αγάπη, σε σένα και στον σύζυγο και προπονητή σου Νίκο Πολλιά (σημείωση εδώ, για τους νεότερους αναγνώστες: ο πολυνίκης – 7 – του ΑΜΑ).
Στο Διεθνή Μαραθώνιο «Μέγας Αλέξανδρος» (Θεσσαλονίκη, 26/04) έλαμψε για άλλη μια φορά το άστρο της αειθαλλούς Ντενίζ Δημάκη (2:53’45’’). Το τριαντάφυλλο χωρίς αγκάθια γίνεται όλο και καλύτερη όσο περνούν τα χρόνια (20 έτη ήδη αθλήτρια υψηλότατου επιπέδου), και δείχνει τον τρόπο στους νεότερους: σκληρή δουλειά, αγνή αγάπη στο άθλημα, σεμνότητα, γνώθι σαυτόν. Συνεχίζει να απολαμβάνει κάθε αγώνα, ενίοτε κλείνει τα μάτια και τραγουδάει, και για τον γράφοντα αποτελεί πρότυπο. Εύγε Ντενίζ!
Στο Ανόβερο έτρεξε ο ανερχόμενος Γιάννης Δαμανάκης (2:32’00’’). Ο κορυφαίος για εφέτος Κρητικός Μαραθωνοδρόμος, με την αναλυτική του σκέψη και το διακριτικό του προφίλ, διαγράφει μια συνεχώς ανοδική πορεία και ανυπομονούμε να δούμε μέχρι πού μπορεί να φτάσει. Γιάννη, το καλό βρίσκεται μέσα σου, κι όσο σκάβεις τόσο αναβλύζει. Μην αναζητάς ήρωες, γίνε εσύ ο ήρωας του εαυτού σου. Πολλά συγχαρητήρια, όπως και στον κόουτς σου κο Γιάννη Βαφειάδη.
Ο Σάββας Σπανούδης, γνωστός και μη εξαιρετέος, νιώθω ότι δεν χρειάζεται συστάσεις! Συνηθίζω να τον αποκαλώ Απάτσι και εκείνος κάνει τα πάντα για να δικαιολογεί το προσωνύμιό του! Μέσα σε 30 ημέρες, τρέχει διαδοχικά σε Χανιά (19/04, Μαραθώνιος 2:59’35’’), Αμβούργο (26/04, Μαραθώνιος, 3:00’19’’), Χίος (03/05, trail 6 χλμ), Τσεσμέ (09/05, 5 χλμ 20’07’’), Τσεσμέ (10/05, Ημιμαραθώνιος, 1:25’51’’), Σάλτσμπουργκ (17/05, Μαραθώνιος, 3:04’47’’). Σάββα, τι να πω! Το πιο σπάνιο πράγμα είναι να ζεις τη ζωή σου (κι όχι απλά να επιβιώνεις της κάθε ημέρας…) κι εσύ πραγματικά ζεις το πάθος σου καθημερινά και στο έπακρο. Ας γίνει αυτό παράδειγμα προς όλους μας. Όχι για να μην σταματάμε να τρέχουμε αγώνες, προς Θεού, αλλά για να μη νοιώθουμε φόβο, να ξεβολευόμαστε και κυνηγάμε ό,τι αγαπάμε χωρίς συμβιβασμούς. Υποκλίνομαι!
Στα Χανιά (03/05) έλαμψε και το άστρο της Ιεραπετρίτισσας Αθηνάς Χαραλαμπάκη (3:06’21’’, πρώτη νικήτρια). Η αθλήτρια του κου Μιχάλη Αφορδακού είναι νέα στο χώρο και έχει τρομερά περιθώρια βελτίωσης. Συνδυάζοντας μάλιστα πολλές ιδιότητες (νηπιαγωγός, αθλήτρια υψηλού επιπέδου και μητέρα δυο παιδιών), δείχνει περίτρανα ότι όταν υπάρχει η θέληση, υπάρχει κι ο τρόπος. Ειδικά στα Χανιά, αν έφευγε με λίγο περισσότερη υπομονή θα ταν σίγουρα 3’00’’ ταχύτερη. Αθηνά, η τελειότητα είναι εχθρός της δράσης – ουδείς τέλειος. Γι αυτό και η βελτίωση κι η πρόοδος έρχονται με μικρά, αθόρυβα βήματα. Δημιουργούμε ένα καλό μέλλον, μόνο όταν δουλεύουμε ένα καλό παρόν. Ο σοφός αθλητής δεν χάνει ποτέ, γιατί κατέχει τον εαυτό του, κι όταν δεν μπορούμε να αλλάξουμε μια κατάσταση, απλώς αλλάζουμε δρόμο. Πολλές πολλές εύχές! Όπως βέβαια και στην πανάξια αντιδήμαρχο κα Μαρίνα Αχλάτη που τόσα κάνει εκεί στον τόπο σας! Νομίζω ότι την επόμενη φορά, θα καταρρίψεις το ρεκόρ της (3:05’14’’)!
Φίλοι μου καλοί κάπου εδώ σταματάω. Θα επανέλθω, με σχόλια για άλλους αγαπητούς μου αθλητές [Πιτσώλης, Τσάκαλος, Νικολακέας, Λινάρδος, Ζαγκανάς, Γκελαούζος, Πετρόγιαννης, Βλαχάκη, Κανουτά, Κοσμίδου, Κατσιμάντου, Τσίπα, Μανούσος και άλλων πολλών]. Μέχρι τότε, καλούς δρόμους σε όλους, υγεία κι αγάπη. Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, τίποτα από αυτά δεν είναι αυτονόητο ή δεδομένο, γι αυτό ας νιώθουμε τυχεροί που μπορούμε να απολαμβάνουμε ό,τι αγαπάμε μαζί με τους ανθρώπους μας…
ΥΓ: «Υπάρχουν άνθρωποι που προσφέρουν με χαρά, και η χαρά αυτή είναι η ανταμοιβή τους» Khalil Gibran
Με τιμή, Στέφανος Αντωνάκης, Ηράκλειο 29/05/2026
