42oς ΔΡΟΜΟΣ ΘΥΣΙΑΣ ΔΙΣΤΟΜΟΥ
Για μια χρονιά ακόμη ανηφορίσαμε στις πλαγιές του Καρακόλιθου, δεν ήτανε ένας συνηθισμένος αγώνας Δρόμου, ήτανε μια υποχρέωση, ένα τάμα για τον ΣΔΥ Αθήνας, που συνεχίζει να τιμάει αυτό το Δρόμο Θυσίας Διστόμου που πρώτη φορά διοργάνωσε το 1985.
Δεν τρέχουμε για να μετρήσουμε τα χιλιόμετρα ή τον χρόνο που κάναμε, συμμετέχουμε για να τιμήσουμε με την σκέψη μας τα θύματα του αποτρόπαιου σφαγιασμού των κατοίκων και όχι μόνο του Διστόμου. Αποφράδα ημέρα 10 Ιουνίου 1944. Η Μνήμη μένει ζωντανή και θυμάται
Μέσα από την ιστορική αναφορά που έγινε μέσα στο Πούλμαν που μας μετέφερε στο χώρο της εκκίνησης στον Καρακόλιθο, από την ομιλία του κ. Θεοχάρη μπροστά στο Ηρώο των εκτελεσθέντων, την ομιλία του κ. Δημάρχου, τον καθιερωμένο Όρκο η ομάδα των συμμετεχόντων Δρομέων ξεκίνησε για το Δίστομο, κάθε βήμα κάθε κόμπος ιδρώτα που έπεφτε στο χώμα δρόσιζε τις ψυχές που αφανίστηκαν εκείνη την ημέρα.
«Εδώ μια στήλη απλή, μαρμάρινη, όλη κι όλη
Με ονόματα σεμνά, και η Δόξα τα ανεβαίνει
Λυγμό – λυγμό, σκαλί – σκαλί,
Μεγίστη σκάλα»
Χαρούμενοι Δρομείς περνούσαν την γραμμή τερματισμού κάνοντας το σήμα του Σταυρού, ναι και φέτος το κατόρθωσαν. Μέσα από την δυσκολία του Δρόμου Θυσίας νοιώσανε ελεύθεροι που έδωσαν το δικό τους παρόν στην Μνήμη των θυμάτων.
Είμαστε μια ομάδα 40 ατόμων Δρομέων καταθέσαμε το στεφάνι στο Ηρώον δίπλα στο Οστεοφυλάκιο, μιλήσαμε, τραγουδήσαμε το πένθιμο εμβατήριο, ο Γιάννης Κοίλης έπαιξε με την φυσαρμόνικα δυο όμορφα κομμάτια ενώ η φωνή όλων μας ενώθηκε με τα λόγια του Εθνικού μας Ύμνου. Στο βράχο αντιφώνησε η λέξη ΑΘΑΝΑΤΟΙ.
Αποχαιρετήσαμε το μαρτυρικό αλλά τόσο όμορφο Δίστομο και κατηφορίσαμε στην Λειβαδιά, χαρήκαμε τα πράσινα πλατάνια και τα νερά της ΚΡΥΑΣ γευτήκαμε τα εξαιρετικά ψητά και τα ωραία γλυκά.
Μια όμορφη εκδρομή που συμβολίζει τη αγάπη μας για την Ζωή, που μας κρατάει πάντα σε εγρήγορση ΘΥΜΑΜΑΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΔΙΕΚΔΙΚΩ
Ο ΣΔΥ Αθήνας και ΧΘΕΣ και ΣΗΜΕΡΑ ήταν Παρών
Για το Δ/Σ του ΣΔΥ Αθήνας
