Αυτή την εβδομάδα βρίσκομαι στη Γαλλία, στο Chamonix, αυτή τη φορά ως θεατής. Έχοντας ζήσει ο ίδιος την εμπειρία του TDS το 2021 και του UTMB το 2023, είναι διαφορετικό να στέκεσαι τώρα έξω από τη γραμμή εκκίνησης και να παρατηρείς τους αθλητές που ετοιμάζονται για τη δική τους μεγάλη στιγμή.
Εδώ, στο Chamonix, οι συζητήσεις περιστρέφονται φυσικά γύρω από το UTMB. Αθλητές από όλο τον κόσμο βρίσκονται στην τελική ευθεία, έχοντας πίσω τους μήνες προπόνησης, θυσίες, προσδοκίες και αμφιβολίες.
Παράλληλα, αυτές τις ημέρες, είτε μέσα από τις συζητήσεις μου εδώ με αθλητές είτε μέσα από τη δουλειά μου στο γραφείο, Συχνά συναντώ το ίδιο ζήτημα: τη σταδιακή απώλεια του κινήτρου. Την ακούω από αθλητές που προετοιμάζονται για μεγάλους αγώνες, όπως το Σπάρταθλον, το ROUT, το VFT και τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας.
Και όχι μόνο δρομείς. Αυτή την περίοδο ξεκινούν την προετοιμασία τους πολλοί αθλητές των επαγγελματικών ομάδων μπάσκετ, βόλεϊ, ποδοσφαίρου και πόλο, αλλά και αθλητές ατομικών αθλημάτων.
Διαφορετικοί αθλητές, διαφορετικοί στόχοι, διαφορετικές απαιτήσεις. Κι όμως, στις συζητήσεις αυτές ακούω φράσεις όπως: «Δεν έχω την ίδια όρεξη όπως παλιά», «δεν θέλω να πάω προπόνηση», «έχω κουραστεί να πρέπει συνεχώς να αποδεικνύω ότι αξίζω», «δεν με χαροποιεί πλέον όπως παλιά» και, ίσως η πιο δύσκολη από όλες, «αγαπάω αυτό που κάνω, αλλά δεν θέλω να το κάνω άλλο».
Και εδώ ίσως χρειάζεται να κάνουμε μια σημαντική διάκριση.
Το να χάσει ένας αθλητής προσωρινά το κίνητρό του δεν σημαίνει ότι σταμάτησε να αγαπά το άθλημά του. Και σίγουρα δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα παρατήσει. Υπάρχουν περίοδοι στην αθλητική πορεία όπου η προπόνηση δεν προκαλεί τον ίδιο ενθουσιασμό, ο αγώνας δεν μοιάζει τόσο συναρπαστικός και η σκέψη μιας ακόμη προπόνησης δημιουργεί περισσότερο βάρος παρά χαρά. Ένας αθλητής μπορεί να αγαπά το τρέξιμο και να μη θέλει να τρέξει για λίγο. Μπορεί να αγαπά το ποδόσφαιρο και να έχει κουραστεί από την καθημερινότητα της προπόνησης. Μπορεί να περιμένει έναν μεγάλο αγώνα για μήνες και, όταν αυτός πλησιάζει, να σκέφτεται: «Θέλω πραγματικά να το κάνω;» Αυτό δεν είναι απαραίτητα σημάδι ότι πρέπει να φύγει από τον αθλητισμό. Μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι κάτι χρειάζεται να αλλάξει.
Τι έχει αλλάξει;
Όταν ένας αθλητής λέει «δεν έχω κίνητρο», ίσως δεν χρειάζεται πρώτα να προσπαθήσει να το «ξαναβρεί». Χρειάζεται να αναρωτηθεί τι έχει αλλάξει. Είναι κούραση; Απογοήτευση; Έλλειψη εξέλιξης; Έχει γίνει η προπόνηση υποχρέωση; Έχει χαθεί η χαρά μέσα στην προσπάθεια; Γιατί πολλές φορές δεν χάνεται το κίνητρο. Χάνεται το νόημα.
Όταν το «θέλω» γίνεται «πρέπει»
Στην αρχή μπορεί να αρκεί το «μου αρέσει», «θέλω να βελτιωθώ», «θέλω να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω». Με τον καιρό, όμως, οι χρόνοι, οι νίκες και οι προσδοκίες μπορούν να μετατρέψουν το «θέλω» σε «πρέπει» και τελικά σε «πρέπει να πετύχω για να αξίζω». «Όταν η επίδοση γίνεται απόδειξη της αξίας σου, κάθε αγώνας γίνεται εξέταση.» Και εδώ χρειάζεται να ξεχωρίσουμε την πειθαρχία από την πίεση. Πειθαρχία είναι να συνεχίζεις επειδή το έχεις επιλέξει. Πίεση είναι να αισθάνεσαι ότι πρέπει να πετύχεις για να είσαι αρκετός. Η υγιής πειθαρχία κρατά ζωντανό το «θέλω». Η υπερβολική πίεση το μετατρέπει σε «πρέπει».
Εσωτερικό και εξωτερικό κίνητρο
Το εσωτερικό κίνητρο είναι η χαρά, η εξέλιξη και η αγάπη για το άθλημα. Το εξωτερικό κίνητρο είναι η νίκη, το μετάλλιο, η πρόκριση, η αναγνώριση, η θέση στην ομάδα ή ένας συγκεκριμένος χρόνος. Και τα δύο έχουν θέση στον αθλητισμό. Δεν είναι κακό να θέλεις να κερδίσεις. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το αποτέλεσμα γίνεται η μοναδική πηγή αξίας. Τότε μια ήττα δεν είναι απλώς μια ήττα. Ένα κακό παιχνίδι δεν είναι απλώς ένα κακό παιχνίδι. Μπορεί να αρχίσει να μοιάζει με απόδειξη ότι «δεν είμαι αρκετά καλός». Γι’ αυτό έχει σημασία να θυμόμαστε ότι η αξία μας δεν καθορίζεται από έναν χρόνο, ένα αποτέλεσμα ή έναν αγώνα.
Μήπως χρειάζεσαι λιγότερη πίεση;
Όταν χάνουμε το κίνητρο, συχνά πιέζουμε περισσότερο τον εαυτό μας. Όμως, αν είσαι κουρασμένος, μπορεί να μη χρειάζεσαι περισσότερη προσπάθεια. Μπορεί να χρειάζεσαι ξεκούραση. Μερικές φορές χρειάζεται να θυμηθείς ότι η ζωή δεν είναι μόνο προπόνηση και αγώνας. Να κάνεις πράγματα που σου αρέσουν και δεν έχουν σχέση με την επίδοση. «Μερικές φορές δεν χρειάζεσαι περισσότερη προσπάθεια. Χρειάζεσαι λίγο χώρο και χρόνο.»
Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις για πάντα
Το «δεν θέλω να συνεχίσω σήμερα» δεν σημαίνει «δεν θέλω να συνεχίσω ποτέ». Πριν αποφασίσεις να σταματήσεις, ρώτησε τον εαυτό σου: «Τι χρειάζομαι αυτή την περίοδο;» Ίσως χρειάζεσαι ξεκούραση, έναν νέο στόχο ή λιγότερη πίεση. Και μπορεί τελικά να καταλάβεις ότι δεν θέλεις να σταματήσεις. Ίσως απλώς δεν θέλεις να συνεχίσεις με τον ίδιο τρόπο. Μερικές φορές δεν χρειάζεται να αφήσεις αυτό που αγαπάς, αλλά να αλλάξεις τον τρόπο που το ζεις. «Μην παίρνεις μια μόνιμη απόφαση σε μια δύσκολη περίοδο.» Ίσως το κίνητρο βρίσκεται τελικά στο να θυμηθείς γιατί ξεκίνησες.
Ίσως το «αγαπάω αυτό που κάνω, αλλά δεν θέλω να το κάνω άλλο» να μην σημαίνει ότι έπαψες να αγαπάς το άθλημά σου. Μπορεί απλώς να σημαίνει ότι έχεις κουραστεί από τον τρόπο με τον οποίο το ζεις. Δεν χρειάζεσαι πάντα περισσότερη πίεση για να συνεχίσεις. Μπορεί να χρειάζεσαι ξεκούραση, λίγο χώρο και χρόνο για να θυμηθείς τι ήταν αυτό που σε έκανε να αγαπήσεις τον αθλητισμό. Γιατί το κίνητρο δεν είναι πάντα να συνεχίζεις με το ζόρι. Μερικές φορές είναι να σταματήσεις για λίγο, να πάρεις ανάσα και να επιστρέψεις όταν ξαναβρείς το «γιατί» σου.
—
Γιώργος Ιωάννου
Κλινικός Αθλητικός Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής
www.psixologos-ioannou.gr
talkto@psixologos-ioannou.gr
6944044426
Instagram: @giorgio_ioa
Facebook: Ιωάννου Γιώργος - Ψυχολόγος
